*-*

[Arap falı

Malum, sene biterken, müneccimlerin çenesi düştü, 2006\'da öyle olacak, böyle olacak, Akrepler şanslı, teraziler âşık olacak falan filan. Bu fal furyasından Arap dünyası da nasibini alıyor tabii. Bugünlerde Araplar, Tunuslu müneccim Hasan Al Şami\'yi dinlemeyi pek bir seviyor. Al Şami, daha önce, Leydi Diana, Papa ve Ürdün Kralı Hüseyin\'in ölümünü, Körfez savaşlarının çıkacağı zamanları bilmiş. Gerçi, Leydi Di dışındakileri tahmin için müneccim olmaya, ya da müneccim ile yemek yemeğe gerek yok, ama orasını karıştırmayalım. Al Şami\'nin gelecek seneye ilişkin kehanetleri şöyle: 2006 terör yılı olacak (olmasa şaşardık zaten). Saddam Hüseyin ölecek (idam edileceği herkesin malumu), Şaron daha ciddi bir felç geçirecek (yeme alışkanlıklarına devam ederse, mümkün), ABD Başkanı Bush da kendisine düzenlenen bir suikast sonucu ölecek.
Ama Al Şami\'nin asıl kehaneti insanı düşündürüyor. Al Şami\'ye göre, 2006\'da, Amerikan ve İsrail istihbaratlarının 11 Eylül\'ün düzenlenmesinde parmakları ve bilgileri olduğu yönünde, belgeler ortaya çıkacak ve bu komplo kanıtlanacak.
Falcıların gelecek görebilme yetenekleri olduğunu hiç sanmıyorum, ama insanlara duymak istediklerini söyleme konusunda üstün yetenekleri olduğu tartışma götürmez. Al Şami\'de de, bu yetenek fena halde var.
Ayşe Karabat, Radikal, 24 Aralık 2005]

*-*

Bence dilinin bu kadar ağdalı olması gerekmiyordu.
Yazının bütünü aslında daha da anlamlı ama, bence en etkili kısmını aşağıya aldım. 

(...) İnsan artık kullara ve korkularına kul olmaktan beşer ile beşer olmama arasında seyrediyor. Din, ihanet edenlerin elinde Protestanlaşıp, tercihler dünyasına mahkum edilir hâlde. Tarih, hainlerin bir an evvel kurtulmaya çalıştıkları bir ağır yük. Cemiyet lümpenleşme sevdasıyla kendisinden geçmiş, Türk olduğunu, Kürt olduğunu, Alevi olduğunu oligarşi eliyle keşfetmiş serseri bir kalabalık. Ezcümle insanlıktan başka bir şey asimile olmuyor artık bu topraklarda. Aksine insanlığını asimile ettikçe yeni ihanetler keşfediyor. Devlet? O artık ikinci sınıf mafya dizilerinde arz-ı endam ediyor sadece.
Vatana ihanetin bir başka veçhesi de liberalizmin kendinden menkul vatansız insan tiplemesidir. Biyogenetik bir proje olan evrensel insan iddiasının nihaî amacı insanın toprakla olan varoluşsal, tarihsel ve sosyolojik bağını önce inkıtaya uğratmak, müteakiben de bütün ünsiyeti ortadan kaldırmaktır. Küresel kapitalizme yem olmuş olanlar için vatana ihanet mümkün değildir. Çünkü ihanet için bir vatan algısına sahip olmak lazım gelir! Evrensel insanın bir vatana ihtiyacı yoktur. O, dünya vatandaşıdır! Bir soyutlamadır. O, küresel kapitalizmden nasibini almış her toprak parçasında yeniden üretilebilir, tekrardan canlandırılabilir. Buharlaşmayacak hiçbir katılık kalmamıştır onun yaşamında. Çünkü evrensel insan bir homo economicus\'dur ve yaşama şartları piyasa şartlarına bağlanmıştır. Toprağından kopup, on binlerce kilometre uzaktaki bir yabancı mekâna ısınması, farklı bir dünyada bulunma düzeyinden yaşama düzeyine yükselmesi ay başlarında kesintisiz devam eden bir çeke bağlıdır sadece. Kapitalizmin bu hizmeti (vatanın vatansızlaştırılması karşılığında) her itaâtkâr iktisadî fert için geçerlidir. Bu düzeyin, anavatan topraklarından sökülüp başka bir coğrafyanın topraklarında yeniden kodlanan bitki genetiklerinden farklı olduğunu ispatlamak kolay değildir artık.
Dün olduğu gibi bugün de, vatanın salahiyetinin karşısında olanlar gâvurlar veya onların işbirlikçileridir. Dindar olsun olmasın bu vatanı kuranlar ve yaşatanlar, gâvura rağmen başarı sergilemiştir. Bu vatanda yaşayanların tek ortak meşru zemini gâvur karşıtlığıdır. Bütün ideolojiler menşe itibariyle Avrupalıydı ve Meriç\'in derdi bu rezil çemberi kırmaktı. Gâvur karşıtlığı zemininde, tıpkı Meriç gibi, her düşüncede olanlarla kucaklaşabilir, bütün din ve mezhep mensuplarına selam durabiliriz. Ancak bu ortak zeminde, Meriç\'in hep peşinde olduğu, bu ülke insanlarını bir araya getiren bir yerli duruştan bahsedebiliriz artık! Bizce Meriç\'in sürekli şikayet ettiği \"vatanı yaşanmaz kılanlar\" için en uygun tarif, gâvurdur. O halde düsturumuz şu olsun: İster gayrimüslim olsun ister Müslüman, yeter ki gâvur olmasın!
\'Vatan haininden aydın olmaz\' ya da Gavurluğun Teolojisi, http://www.haber10.com/makale/1470/, Taha Özhan/Bekir Gür, 26 Aralık 2005

*-*

Bizi,
ailemizi,
Boston’daki ve sonra ABD’deki Türkleri
Amerikalıların başının tacı yapacak
ve çok zengin edecek projeme ilişkin teklif mektuplarımı
6 Ocak Cuma günü
6 numaralı binamızın posta kutusuna atmadan önce,
postacı her gün postaları almaya geliyor mu,
diye
sordum.
Evet, dedi, hergün postaları getirir, giderken de buradakileri alır götürür.

Üzerinden iki gün geçtikten sonra
başka bir zarfı atmak için gitmiştim
kutu neredeyse ağzına kadar
alınmayı bekleyen mektupla doluydu

Çaba bir yere kadar!

 *-*

Subject\'inde şu ibare var
merhaba bostonda yasayan arkadaslarin yardimina ihtiyacim var

Mesaj da şöyle:

merhaba
adim b... k...  yaklasik olarak alti aydir bostonda ikamet ediyorum
buraya gelis amacim goz tedavimi yaptirmak
bes bucuk aylik premature doguma bagli olarak gozlerimde gorme problemi var sol gozumu yuksek glokom goz tansiyonundan kaybettim ve daha sonra sag gozumede zarar verdigi icin almak zorunda kaldi doktorlarim buraya sag gozumu tedavi ettirmek icin geldim hastane yonetimi ile olan problemimi yeni hallettigimden dolayi tedavime yeni baslandi biri turkiyede digeri burada olmak uzere iki operasyon gecirdim ingilizce bilmedigimden dolayi doktorlarla anlasmam cok zor oluyor uzun suredir turk kultur evinin misafirhanesinde kaliyorum  buradaki arkadaslar ellerinden geldi kadar yardimci olmaya calisiyor fakat yeterli olmuyor bu maili okuyan grup uyelerinden ricam zamaniniz oldugu muddetce elinizden geldi kadar hastane randevularima gelmelerini bazen gittim doktor randevularinda adresi bulamama gibi problemler yasiyorum kisacasi tercuman ve hastaneye doktor ofislerine giderken problem yasiyorum bana bu konularda yardimci olmanizi rica ediyorum ek olarak bazen akut glokom krizleri geliyor glokomum yukseliyor bu durumda da acilen hastaneye gitmem gerekiyor boyle durumlardada hastaneye ulasimimda yardiminizi isteyebilirim genelde randevularim bir hafta onceden veriliyor mail yoluyla gurup uyelerine ulastirmayi dusunuyorum yardimci olabilecek arkadaslarin yardimlarini bekliyorum
asagiya doktor randevularimi yaziyorum yaklasik suresinide yazacagim bazen cok uzun suruyor
13 ocak 2006 kembiric hastanesinde beyin emari cekilecek saat aksam 18 30 da
yaklasik olarak 2 saat 30 dakika suruyor
15 ocak 2006 saati sabah 8 ile aksam 17 arasi gitmem gerekiyor yaklasik olarak 15 dakika suruyor kan vermem gerekiyor
16 ocak 2006 sabah saat 7 00 da kembiric hastanesinde olmam gerekiyor bu randevum cok onemli yaklasik 6 saat surecek fakat uyanmam kendime gelmemde iki saati bulur bu randevumda beyin dalgalarimin hareketleri kontrol edilecekmis belkide gerek duyulursa ufak bir mudahale yapilacakmis ve sag gozumde gecirdim ameliyatin dikisleri alinacak
24 ocak 2006 goz randevum saat 15 30 da yaklasik 2 saat 30 dakika suruyor
14 subat 2006 goze randevum sabah 10 30 lazer yapilacak yaklasik olarak 3 saat surebilir
yardimci olabilecek arkadaslarin maillerini bekliyorum
sonsuz
sevgi ve saygilarimla
A.B. K.

İçimde, yardımcı olamamanın gerçekten ağır bir hüznü vardı;
mesajı
bir insanlık tablosunu
buraya taşımak
beni rahatlatacakmış gibi geldi

Elbette herkesin kendine göre bir
ihtiyaç tecrübesi,
kafasında
bir muhtaçlık resmi vardır.

Ben bununla da karşılaştım.

Bu kadar.

*-*

Ocak 15’ten itibaren aynı binada, aynı stüdyonun alt katına taşınıyoruz.
Ev bulmak sorun olmadı, aksine çok kolay olduğu bile söylenebilir.
Mesele, ne kadar para verebildiğin...
Tek göz odaya 1.350 dolar verebiliyorsan, hiç sorun yok.

Duvarlara çivi çakmayacaksın,
sigara içmeyeceksin,
kedi köpek yok,
bir de
bina yönetiminin talimatlarına uyacaksın...

Bir odaya bu kadar para verip bir de kısıtlamaları kabul etmenin tek gerekçesi var: Kiracının iş yerine 3 dakika mesafede olması.
İş günü, 8 saat, mesai, Cumartesi, Pazar, yılbaşı, Sen Patrik day gibi kavramları olmayan kiracı
çalışmayı deli gibi seviyor da...

*-*

Bu yeni evi bulan komisyoncu,
Ivy,
ilk görüşmede
beyaz, akışkan bir krema hissi veriyordu
giderek kararıp katılaşıyor gibi.

Bu arada
alması gerektiği kadar paranın çeklerini bozdurmuş bile.

Amerika’da da insaoğlu / kızı aynı.

*-*

350 dolar verilmiş ikinci el bir kanepemiz var
burada sofa diyorlar.
Orijinalinin fiyatı 800 dolar civarında.

Uzakça bir yerden,
işini videografır diye tarif eden
beş kuşak önceden
anne tarafı Polonyalı
baba tarafı Fransız
Bob’un
Ford minibüsüyle 50 dolara getirdik.

Bob aynı zamanda klasik gitarist ve flütist imiş...

Ortaçağ ressamlarının tablolarına bir kenarından giren
sarı, zayıf uzun yüzlü, çakır gözlü tiplerden biriydi.

Kanepeyi ikimiz yükledik
sonra bindik arabaya.
Hangi caddeye gidiyoruz dedi
55 Fruit Street dedim.
LapTop’una yazdı adresi,
ekranda bir harita belirdi,
baka baka geldik.

Sistemi 100 dolara almış.

IBM etiketli Lap Top’u göstererek
“Bilgisayar dahil değil” dedi.

*-*

Yolda gördüğüm birileri
Teksas Tommiks Tom Braks Zagor Çiko Kinova vs
bütün çizgi roman kahramanlarının hayatın içinden alındığını hatırlattı bana.
Sonra dönüp bizim çizgi kahramanları düşündüm:
Sizgin Burak’ın Karaoğlan’ını,
Oğuz Aral’ın Utanmaz Adam ve Korna Kamil’ini
Bedri Koraman’ın muhtelif tiplerini
Altan Erbulak’ın tiplerini,
Cemal Nadir Güler’i,
Semih Balcıoğlu’nu,
Nehar Tüblek’i
Galip Tekin’i, Latif Demirci’yi; Bülent Arabacıoğlu’nu, Yavuz Taran’ı, İsmail Biret’i
Mehmet Çağçağ’ı, Bülent Düzgit’i, Zeki Beyner’i, Hasan Kaçan’ı filan ve falanı...

Hiçbirinin kahramanlarını sokaktaki bir yüzle örtüştüremezsin,
onlar sadece çizgi olarak vardırlar,
hangi toplumun içinden türetilmiş, çıkarılmıştır,
karakteristiği nedir,
bilemezsin...

Oysa burada, Boston’da, bütün çizgi tipler sokakta yürüyor.
En son Adam@Home’u jimnastik salonunda gördüm
çivileme havuza atlamaya bayılıyor.

Burada adamlar o kadar sahici ve kendileri ki,
görüntü olarak yansıttıkları şey de kendileri oluyor.

Amerika’da daha uzun süre yaşamış olanlar mutlaka çok daha iyi gözlemişlerdir.
Mesela televizyon,
insanların kendilerini toplumla özdeş hissetmeleri için
adeta apaçık bir ideolojik araç olarak işlev görüyor.

Bizim evde en çok seyredilenlerden biri olarak
dekorasyon programlarının hepsinin içeriği öz itibariyle aynı;
ama
başlıkları ve sunucuları değişiyor:

Birinin sunucusu sarışın,
ötekininki çekik gözlü, Asyalı
ötekininki siyah
ötekininki koyu esmer, Asyalı, Hintli
bir başkasınınki Latin...

Hepsi sokaktaki insanın ekrana yansıması.
Bizdeki salakların yaptığı gibi
ayrıştırılmış, yontulmuş, farklılaştırılmış biblocuklar yok ekranda.

Aynı şey yemek programlarında da var.
Latin Amerikalı’nın yemeklerini sevmiyorsan,
Teksaslı kadın var
onu istemiyorsan daha kuzeyli, ana baba beyaz bir Amerikalı var
biri esmer biri beyaz iki İtalyan kadın var
İrlandalı var
Iron Chef’te herkes boy gösteriyor...

Aslında,
ABD
kendine yeten,
kendini üreten,
kendini yenileyen,
açık kafalı insanların ülkesi
olarak tanımlanabilir.

mış gibi,
orijinali başka yerde kopya değil adamlar;
ta kendisi.

*-*

Ehliyet almak için sınava gireceğim:
Eyalet,
adaylar okusun da iyi öğrensin diye kitap bastırmış,
isteyene bedava veriyorlar.

Okurken, Türkçe’nin nasıl ve kimler tarafından katledildiğini apaçık görüyorum:
En büyük sorumlular, çevirmenler.
Belki mesleği çevirmenlik olanlar değil,
bir süre burada yaşamış,
okuduğunu Türkçe’ye aktarma derdindeki kişiler:
Bunlar,
kötü niyetliler, demeliyim,
hatta
zemini kaydırmak üzere özel olarak eğitim almış,
ajan olarak görev yapanlar.

Bunların bütün derdi,
Amerikalının bu söylediğini Türkçe’de nasıl söyleyebilirim’den ibaret.
Amerikalının söz kalıbı, aynen aktarılmış.
En basit bir örnek:
“Sağa / sola dönüş yapmak”
You are making a left turn.

Amerikalı, “making”le söyleyebiliyor;
o halde hemen cümleye bizim de “yapıyor”u eklememiz lazım.

Nasıl?

Dönüş’ü “yaptırarak”...

O yüzden, sadece “sola dönüş” veya “sola dönmek” veya “sola dönerken” diyemiyoruz;
artık mecburi halde
“sola dönüş yapmak”.

Gereksiz yere “yapmak” fiilini eklediği her cümle,
bilinçli veya bilinçsiz,
Amerikayı kopya etme hastalığına yakalanmış
bir zavallının
veya bir görevli hainin
ağzından / kaleminden çıkmıştır, diyebiliriz.
 

*-*

Bir süre sonra
El öpmekle dudak aşınmaz
lafı aklıma geldiyse de
beni teskin etmeye yetmiyor,
zamana ihtiyaç var...

TürkEv’de
Kurban Bayramı vesilesiyle karşılaşılan bir hıyarla diyalog yüzünden

10 Ocak 2006 – Salı

*-*

Evimizdeki abanoz file
plastik çataldan diş yaptım.

Hakiki fildişi değil ama hiç yoktan iyidir...

*-*

Yılbaşı çekilişinde bana çıkan büyük hediyeyi
unuttum sanıp saklamışlar
Kısmetse gelir Hintten Yemenden
hesabı
hediyeyi eve getirdim:
1 paket Rize Çayı
1’ni o gece aldığım 2 paket Alpella
3 paket Dido
1 orta boy Pe Re Ja Limon Kolonyası
1 paket beyazleblebi
1 kutu Tadelle kağıtlı çikolata
1 paket ülker bisküvi.

Hediye atın dişine bakıyor değilim,
sadece merak edenler olur diye saydım.

*-*

Spor çıkışı aklıma geleni buraya yazayım istedim
Akıl sıradan bir şey, herkeste var; farkı iradenle yaratıyorsun.